https://awenakurd.loxblog.com/ always

صنایع آلومنیوم
پیش بینی

ئاوێنه ماڵپه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ری فه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌رهه نگ و هونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ری کوردی

google
گوگلي کوردي
NOW
اين وبلاگ را صفحه خانگي خود كنيد! ذخيره كردن صفحه! اضافه کردن اين وبلاگ به علاقه منديها! لينک RSS
Blog Categories
Follow M.Pishbini on
Google Plus Facebook Twitter Rss
Weather

من سه‌رم له‌رزۆکه‌ و ده‌ستم دار عه‌ساشم ناگرێ ئه‌و خه‌ریکی ڕاپه‌ڕینه‌ ..سواری ئه‌سپی شه‌ی ده‌وێ

دڵ به‌ پیری تازه‌ یارو ئاهه‌نگ و نه‌شئه‌ی ده‌وێ
ماچی کوڵم و گه‌ردنی زه‌رد و فنجانی مه‌ی ده‌وێ

هه‌روه‌کو منداڵی ساوا گڕووی له‌من گرتووه‌
به‌زمی جاران و قه‌تارو ده‌نگی تارو نه‌ی ده‌وێ

خوتخوته‌ی داوم ده‌ڵێ ده‌ی هه‌سته‌ ئه‌و جێیه‌ی ده‌ڵێم
جا قوڕی کوێ بکه‌م به‌سه‌رما باخی سێو و به‌ی ده‌وێ

من په‌رێشان و که‌نه‌فتم که‌وتومه‌ به‌حری خه‌مان
ئه‌و سه‌دای شمشاڵی شوان و گه‌شتی نۆڕسته‌ی ده‌وێ

هه‌رچوار ده‌ورم لێگیراوه‌ ڕێم نیه‌ بستێک بڕۆم
ئه‌و گوڵی کوێستانه‌کان و بای شه‌ماڵ و شنه‌ی ده‌وێ

داخی گه‌لم و ده‌ردی پیری که‌ساسی کردوم و ...ئه‌و
نیگای گه‌رمی چاوی جوان و لێوی پڕخه‌نده‌ی ده‌وێ

من سه‌رم له‌رزۆکه‌ و ده‌ستم دار عه‌ساشم ناگرێ
ئه‌و خه‌ریکی ڕاپه‌ڕینه‌ ..سواری ئه‌سپی شه‌ی ده‌وێ

من که‌وتوومه‌ گیانه‌ڵایه‌ و وا ئه‌جه‌ل ده‌ورمده‌دا
ئه‌و ئازادی نیشتمان و ئاسوده‌ و ئۆخه‌ی ده‌وێ

تیده‌گه‌م ڕاز و مه‌به‌ستی ...تانه‌یه‌ بۆ لاوه‌کان
تێکشکانی ناله‌باری ناکۆکی و کینه‌ی ده‌وێ

پێمده‌ڵێ ( شێواو ) به‌پیریش هه‌سته‌ با لێی ڕاکه‌وین
زۆر په‌رێشانه‌ وڵاتمان هه‌ڵمه‌تی ئێمه‌ی ده‌وێ

چه‌ند زه‌ریفه‌ دڵ به‌پیری ئه‌شق و ئازادی بوێ
جا غوڵامی ئه‌و دڵه‌م بم ئه‌و هه‌سته‌ جوانه‌ی ده‌وێ

ئه‌حمه‌د شێواو



Writing at: دوشنبه 21 بهمن 1392Time:22:46 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


با ایرنا به «ناکجاآباد» سفر کنید

مهاباد - ایرنا - دور شدن از جامعه، روی آوردن به تنهایی در زندگی و سپری شدن شب و روزها با کورسوی امیدی که شاید ناامیدی باشد،باعث شده بیماران جذامی، ناخوشی فراق و تنهایی را بیشتر از دردهای تن و چهره احساس کنند.

به گزارش ایرنا، جذام، خوره یا هانسن یک بیماری مزمن و سیستمیک است که بسیاری ازبا ایرنا به «ناکجاآباد» سفر کنید

قسمت های بدن را درگیر می کند و جزء بیماری های عفونی دسته بندی می شود که از طریق پوست یا مجاری تنفسی منتقل شده و بیشترین تاثیر خود را در پوست و اعصاب محیطی بروز می دهد.

سابقه بیماری جذام در جوامع انسانی به بیش از شش هزار سال پیش برمی گردد، اما اینک در قرن21 هنوز زخم هایی است که جان و روح بیماران مبتلا را آزار می دهد.

جذام بیشتر به عنوان بیماری فقیرانه معروف شده است و در کشورهای مختلفی از جمله هند، بنگلادش، اندونزی، میانمار و نیجریه بیشتر از سایر نقاط دنیا دیده می شود.

در ایران نیز در مناطق شمال شرق، شمال غرب، غرب و جنوب غرب کشور هنوز هم شماری از این بیماران زندگی می کنند که می توان به اسکان آنان در حاشیه شهر مشهد، آسایشگاه «بابا باغی» تبریز، در بخش هایی از شهر ایلام و در روستاهای اطراف شهر مهاباد و سردشت در آذربایجان غربی اشاره کرد.

در شهرستان های جنوب آذربایجان غربی در مجموع 113 بیمار جذامی زندگی می کنند که 15 نفر آنها همراه خانواده در روستای بصری مهاباد ساکن هستند.

روستای بصری یکی از روستاهای توابع مهاباد است که در دهه 30 شمسی مسوولان بهداری آن زمان به کمک پزشکان آمریکایی آن را به عنوان یک قرنطینه مرکزی برای ریشه کن کردن بیماری مالاریا ساختند که پس از ریشه کن شدن مالاریا در دهه50، با کمک دولت های مرکزی، بیماران مبتلا به جذام از سطح شهر جمع آوری شدند و به این روستا انتقال یافتند.

آنها به واسطه عدم پذیرش در جامعه، طرد شدن از سوی خانواده و بستگان، ترس غیر واقعی مردمان از سرایت این بیماری و فرار از تحقیر و انگ های اجتماعی به زندگی گروهی روی آورده اند.

زمانی که با درمان شدند، ویروس بیماری قابل سرایت از بدن خارج شود، فقط اثرات تقریبا غیرقابل جبران بیماری در سطح بدن برجای می ماند.

رشید پسر عبدالله بیمار بهبود یافته جذامی است که در روستای بصری زندگی می کند که در 18 سالگی به دلیل عدم رعایت بهداشت به جذام مبتلا شده است.

سرگذشت پر از سختی و رنج وی از زمان ابتلا تا بهبودی و پس از آن هم چیزی نیست که بتوان با نوشتن روایت کرد و به قول خودش تنها جذامیان می دانند که چه رنجی کشیده اند.

وی گوشه گیری در اتاقک تاریک و کم نور خود و یادآوری گذشته های دور را پیشه کرده و در انتظار رسیدن روز پایانی زندگی خود، بسر می برد و هم صحبت کسی هم نمی شود.

یکی دیگر از ساکنین روستای بصری که خود را رسول معرفی کرد می گوید: در وی هیچ اثری از بیماری جذام دیده نمی شود، اما تنها به خاطر اینکه در یک خانواده جذامی متولد شده، به زندگی کردن در این روستا ادامه می دهد.

وی می گوید: هیچ خانواده ای جز اهالی روستای بصری حاضر نمی شوند که با فرزندشان ازدواج کنم و تا حال چند بار هم به خواستگاری رفتم و خانواده ها زمانی که متوجه ساکن شدنم در بصری می شوند، مخالفت می کنند.

به گفته وی، این رنج تنها در ازدواج نیست بلکه در بازار و محیط کار هم باعث می شود مردم تعامل خوبی با ما نداشته باشند و همین امر یکی دیگر از عوامل انزوای بیشتر ساکنان این روستا است.

«بسیاری از ساکنین روستا به خاطر بی اعتمادی که در اثر سوء استفاده برخی رسانه ها از وضعیت این بیماران کرده اند حاضر به حرف زدن و تعامل با غریبه ها نمی شوند».

مسوول انجمن حمایت از بیماران جذامی مهاباد می گوید: در سال های قبل برای کمک به وضعیت معیشت و درمان این بیماران، یک درمانگاه در مهاباد ساخته شده و قسمتی از هزینه های درمانی و حقوق پرستاران این بیماران از این راه تامین می شود.

خالد خالدی اظهار داشت: با توجه به اینکه درآمد این درمانگاه نمی تواند جوابگوی تمامی نیاز های بیماران باشد، آنان همواره برای اعزام و درمان بیماران با مشکل مالی مواجه هستند.

وی که بیش از 30 سال است در این انجمن عضویت دارد، طرد شدن توسط جامعه را مهمترین مشکل بیماران جذامی عنوان می کند.

یکی دیگر از اعضای فعال انجمن حمایت از بیماران جذامی مهاباد ابراهیم نانوازده است، وی نیز مدت 15 سال از زندگی خود را صرف کمک و یاری رساندن به بیماران جذامی کرده است.

نانوازاده کمک های نهادهای حمایتی از این بیماران را اندک عنوان کرد و خواستار توجه بیشتر مسوولان به بیماران جذامی شد.

مدیر شبکه بهداشت و درمان مهاباد نیز با بیان اینکه ما این افراد را بیماران جذامی خطاب نکرده و آنها را «یادگاران جذامی» می نامیم، گفت: بصری یکی از روستاهای اقماری روستای قره بلاغ از توابع این شهرستان بوده و مرکز بهداشت به صورت ماهیانه این یادگاران جذامی را مورد معاینه قرار می دهد و هر سال آزمایش هایی از این بیماران به عمل می آورد بطوریکه تاکنون هیچ مورد مثبتی از آنها مشاهده نشده است.

حمید نادری اضافه کرد: واحد بیماری های شبکه بهداشت این شهرستان نیز به صورت مستمر با اهالی این روستا در ارتباط بوده و تمامی هزینه های درمانی و پزشکی آنها را به صورت رایگان انجام می دهد.

هر چند دوره بیماری بیماران جذامی به پایان رسیده اما در کنار زخم های خشک شده بیماری، طرد، تنهایی، تحقیر، زندگی دور از شان و عدم پذیرش اجتماعی زخم آنها را هر روز تازه تر می کند، دیگر زمان تغییر این نگرش فرا رسیده که این افراد نیز به عنوان یکی از اعضای جامعه از حقوق انسانی و اجتماعی خود بهرمند شوند.

بایید برای تغییر این نگرش و قبول این باور که بیماران جذامی نیز عضوی از جامعه ما هستند، پیش قدم شویم و قبل از 29 ژانویه که روز جهانی جذام است آنها را دوباره در جامعه و میان خودمان قبول کنیم.

گزارش از: عبدالله رحمانی

 

 



Writing at: دوشنبه 23 دی 1392Time:21:00 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


ئـــــــــــــــاوێـــــــــــنـه‌


رووخساری ده‌ره‌وه‌ی مرۆڤه‌كان نیشان ئه‌دا ،


ئه‌گه‌ر ناخی نیشان بدایه‌


كه‌م كه‌س ده‌یوێرا بچێته‌ به‌رده‌می ..!!



Writing at: پنج‌شنبه 02 آبان 1392Time:15:19 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


رو‍‍ژين پيش بيني

عـــه‌رز كـــه‌ر وه‌ لـــه‌یـــلا وه‌ صـــه‌د خـــامـــه‌وه‌
چــــه‌م وه‌ نــــمـــه‌وه‌، دڵ وه‌ تــــــــــه‌مـــــــه‌وه‌

دێــــوانـــه‌كـــه‌ت دیـــم بــڵێــسـه‌ش بــه‌رز بـــی
بــــه‌رزی‌ بــڵێـسه‌ش هــه‌ر ســات صــه‌د تـه‌رز بـــی

ئه‌ی‌ دڵه‌كه‌م! بچۆ بۆ خزمه‌ت له‌یلاكه‌ی‌ من –عه‌نبه‌ر خاتوون- به‌چاوی پڕ فرمێسك و دڵی ته‌ماویه‌وه‌، عه‌رزی‌ بكه‌ و بڵێ: من چاوم به‌ دڵداره‌ شین بووه‌كه‌ت كه‌وت و، گڕی تێ به‌ربوو بوو، به‌شێوه‌یه‌ك هه‌ر سه‌عاته‌ی‌ به‌ صه‌د جۆر گره‌كه‌ی‌ ده‌چوو به‌ ئاسمانا..

ƪ♥♥♥ ƪ

مەولەوی



Writing at: جمعه 26 مهر 1392Time:19:49 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


rojin pishbini

چاوی تۆ قیبلەی عەشق و دڵداری


چاوی من چاوگەی گریانو زاری



من چاوم بۆ چەس ئەسرین بڕژێنێ


با چاو تۆ خۆش بێ دنیا بوێنێ



تۆ چاوت نەیشێ قیبلەی دڵانە


با چاو من بێشێ دایم گریانە




.مامۆستا /كه‌مه‌ندی

 



Writing at: جمعه 26 مهر 1392Time:19:36 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |



Writing at: چهارشنبه 10 مهر 1392Time:00:10 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


ساتێک له گه‌ڵ چێشتی مجێور نوسینی مامۆستا هه‌ژار

به خوێندنه‌وەیی ئومێد عەلی

 چێشتی مجێور مامۆستا هه‌ژار

 

ئـــه‌م ژیــنـه‌ كه‌ ڕابـــه‌ری، چ شــیـرین و چ تــاڵ

تووش بـی به‌ مـه‌رگ، چ ده‌ربه‌ده‌ر بی چ لـه‌ ماڵ

بێ خه‌م بژی خۆش به‌، پاش مه‌رگی من وتۆش

بێ پســـانه‌وه‌ دێن رۆژ و شـــه‌و و مانگ و سـاڵ

 
ئه‌ڵقه‌ی 01 ئه‌ڵقه‌ی 02 ئه‌ڵقه‌ی 03 ئه‌ڵقه‌ی 04 ئه‌ڵقه‌ی 05 ئه‌ڵقه‌ی 06 ئه‌ڵقه‌ی 07 ئه‌ڵقه‌ی 08 ئه‌ڵقه‌ی 09 ئه‌ڵقه‌ی 10
ئه‌ڵقه‌ی 11 ئه‌ڵقه‌ی 12 ئه‌ڵقه‌ی 13 ئه‌ڵقه‌ی 14 ئه‌ڵقه‌ی 15 ئه‌ڵقه‌ی 16 ئه‌ڵقه‌ی 17 ئه‌ڵقه‌ی 18 ئه‌ڵقه‌ی 19
ئه‌ڵقه‌ی 20
ئه‌ڵقه‌ی 21 ئه‌ڵقه‌ی 22 ئه‌ڵقه‌ی 23 ئه‌ڵقه‌ی 24 ئه‌ڵقه‌ی 25 ئه‌ڵقه‌ی 26 ئه‌ڵقه‌ی 27
ئه‌ڵقه‌ی 28
ئه‌ڵقه‌ی 29
ئه‌ڵقه‌ی30 
ئه‌ڵقه‌ی 31 ئه‌ڵقه‌ی 32 ئه‌ڵقه‌ی 33 ئه‌ڵقه‌ی 34 ئه‌ڵقه‌ی 35 ئه‌ڵقه‌ی 36 ئه‌ڵقه‌ی 37 ئه‌ڵقه‌ی 38 ئه‌ڵقه‌ی 39 ئه‌ڵقه‌ی 40
ئه‌ڵقه‌ی 41 ئه‌ڵقه‌ی 42 ئه‌ڵقه‌ی 43 ئه‌ڵقه‌ی 44 ئه‌ڵقه‌ی 45 ئه‌ڵقه‌ی 46 ئه‌ڵقه‌ی 47 ئه‌ڵقه‌ی 48 ئه‌ڵقه‌ی 49 ئه‌ڵقه‌ی 50
ئه‌ڵقه‌ی 51 ئه‌ڵقه‌ی 52 ئه‌ڵقه‌ی 53 ئه‌ڵقه‌ی 54 ئه‌ڵقه‌ی 55 ئه‌ڵقه‌ی 56 ئه‌ڵقه‌ی 57 ئه‌ڵقه‌ی 58 ئه‌ڵقه‌ی 59 ئه‌ڵقه‌ی 60
ئه‌ڵقه‌ی 61 ئه‌ڵقه‌ی 62 ئه‌ڵقه‌ی 63 ئه‌ڵقه‌ی 64 ئه‌ڵقه‌ی 65 ئه‌ڵقه‌ی 66 ئه‌ڵقه‌ی 67 ئه‌ڵقه‌ی 68 ئه‌ڵقه‌ی 69 ئه‌ڵقه‌ی 70
ئه‌ڵقه‌ی 71 ئه‌ڵقه‌ی 72 ئه‌ڵقه‌ی 73 ئه‌ڵقه‌ی 74 ئه‌ڵقه‌ی 75 ئه‌ڵقه‌ی 76 ئه‌ڵقه‌ی 77 ئه‌ڵقه‌ی 78 ئه‌ڵقه‌ی 79 ئه‌ڵقه‌ی 80
ئه‌ڵقه‌ی 81 ئه‌ڵقه‌ی 82 ئه‌ڵقه‌ی 83 ئه‌ڵقه‌ی 84 ئه‌ڵقه‌ی 85 ئه‌ڵقه‌ی 86 ئه‌ڵقه‌ی 87
ئه‌ڵقه‌ی 88 ئه‌ڵقه‌ی 89 ئه‌ڵقه‌ی90 
ئه‌ڵقه‌ی 91 ئه‌ڵقه‌ی 92 ئه‌ڵقه‌ی 93 وینه            

  


Writing at: سه‌شنبه 09 مهر 1392Time:23:33 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


وه‌سیه‌تنامه‌که‌ی شێرکۆ بێکەس

 

من نامەوێ لە هیچ كام لەو گرد و گردۆڵانەدا بنێژرێم كە دیارن و ناویان ئەبرێ، یەكەم؛ لەبەرئەوەی پڕبونەتەوە و دووەم؛
دووهه م لەبەرئەوەی من حەز بە قەرەباڵغی زۆر ناكەم.
من ئەمەوێ ئەگەر سەرۆكی شارەوانی و ئەنجومەنی شارەوانی شارەكەم رێگەم پێبا و ئەوەم پێ رەوا ببینن كە لە پاركی ئازادیا و بە تەنیشت مۆنۆمێنتەكەی شەهیدانی 1963ی سلێمانییەوە بمنێژن،
ئەوێ خۆشترە و تەنگەنەفەس نابم.
من حەز ئەكەم بە مردوویش نزیكی ئەو خەڵكە‌ و ژن ‌و پیاو‌ی شارەكەم‌ و دەنگی مۆسیقا ‌و گۆرانی ‌و هەڵپەڕكێ‌ و یانە جوانەكانی ئەو پاركە بم.
با كتێبخانەكەم‌و دیوانەكانم و وێنەكانم ببرێن بۆ شوێن مەزارەكەم،
با كافتریایەك‌ و باخچەیەكی بچكۆلانە لەو شوێنەدا هەبێ، بۆئەوەی شاعیران‌ و نو‌سەران‌ و كچ ‌و كوڕی دڵدار ببنە میوانم.
من ئەمەوێ لە ئێستاوە بەچاوی خەیاڵ تەماشای ئەو پاركە بكەم‌ و دوای مردنی خۆم ببینم.
ئەمەوێ بەدەم چریكەی دیلان ‌و ئەڵڵا وەیسیەكەی مەردان ‌و سرودی خوایە وەتەن ئاواكەی ـەوە ئاڵای كوردستانم تێوە پێچرابێ ‌و بنێژرێم.
من ئەمەوێ لە پرسەكەمدا مۆسیقا لێبدرێ،
لەناو مەزارەكەمدا تابلۆی جوانی هونەرمەندانی شارەكەم هەڵبواسن.
من ئەمەوێ دوای خۆم‌ و بەناوی (بێكەس)ەوە خەڵاتێكی ساڵانە تەرخان بكرێ ‌و بدرێت بە جوانترین دیوانە شیعری هەڵبژێردراوی ئەو ساڵە ‌و خەرجی ئەم خەڵاتەیش لەو میراتە بدرێ كە جێیدەهێڵم.

*************************************************************
وصیت نامه ی اسطوره ی شعر کوردی
شیرکو بی کس


نمیخواهم در هیچ گورستان و گلزار هنرمندانی که میشناسیم دفن شوم
به دو دلیل
1) این مکانها دیگر فضایی برای نفس کشیدن ندارند
2)انکه من از ازدحام و شلووغی خوشم نمی اید
اگر شهرداری شهرم (سلیمانیه)اجازه دهند
میخاهم که مرا در پارک آزادی
در جوار یادمان شهدای 1963 دفن کنند
انجا بهتر است و میتوانم نفس بکشم
من بعد از مرگ نیز ترجیح میدهم که در کنار مردان و زنان و فرزندان شهرم باشم
به موسیقی و رقص فرزندان سرزمینم ،در این پارک گوش فرا دهم،
کتابخانه ی شخصیم،
دیوانهای شعرم،
و عکسهایم را در مکانی نزدیک مزارم نگه داری کنید.

کافه تریایی و باغچه ای کوچک در کنار مزارم باشد
تا نویسندگان و شعرا
همچنین عشاق سرزمینم مهمانم شوند.
من از همین الان بر بال خیال
این پارک را بعد از مرگ خودم تجسم میکنم
میخواهم با صدای چهچه ی (دیلان)
الله ویسی (علی مردان)
وسرود (خوایه وه ته ن ئاوا که ی)
پرچم کوردستان کفنم شود و به خاک سپرده شوم
میخواهم در ختمم
نوای موسیقی باشد
تابلوهای زیبای هنرمندان شهرم مزارم را بیارایند
میخواهم بعد از من
جایزه ای سالانه بنام بی کس
به بهترین دیوان شعر منتخب سال داده شود
هزینه ی جایزه هم ،
از ماترکم تامین شود.



Writing at: سه‌شنبه 15 مرداد 1392Time:18:31 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


دواجار مەرگ رێگەى نەداى لەگەڵمان بمێنیتەوەو نەخۆشیەکی سەخت تۆى لێ دور خستینەوە، هەواڵی مەرگت هەموومانى تاساندو خەمێکی قورس بوە میوانمان.
بە داخ و پەژارەیەکی زۆرەوە هەواڵی کۆچی دوایی شاعیر و روناکبیری گەورە مامۆستا (شێرکۆ بێکەس)مان پێ گەیشت، کە لە نەخۆشخانەیەکی وڵاتى سوید کۆچی دوایی کرد، پرسەو سەرە خۆشی خۆم ئاراستەى خانەوادەى مامۆستاو هاوڕێیانى دەکەم و ئینشا الله روحی مامۆستا بە بەهەشتى بەرین شاد دەبێت.

شێرکۆ بێکەس

لەدایکبوو ٢ی ئایار ۱۹۴۰
سلێمانی 
کۆچی دوایی  ٤ی ئابی ٢٠١٣ (۷۳ سال)
ستۆکھۆڵمی پایتەخی سوید
ھۆی مەرگ شێرپەنجە 
خەڵات خەڵاتی‌ توچولسکی


Writing at: دوشنبه 14 مرداد 1392Time:23:14 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


شیرکو بی‌کس

«شیرکو گفت: سعی می‌کنم در کردستان دو جریان را سامان داده و سازمان‌دهی کنم: تشکیلاتی برای دفاع از حقوق زنان کورد و آشنا کردن آن‌ها با حقوق انسانی و اجتماعی‌شان و بعد راه‌اندازی و توسعه صنعت سینما و فیلم‌سازی در سلیمانیه و کل کوردستان». (سلیمانیه و سپیده دم جهان – سیدعلی صالحی – ص۱۳)
 
این‌که چنین دغدغه فعالیت‌های اجرایی و گاه حتی حقوقی دارد، نه سیاست‌مداری است که وعده تبلیغاتی می‌دهد و نه مقام مسوولی که موظف به ارایه برنامه است. این «شیرکو بی‌کس» است. شاعری که خودش نیز چون اشعارش بار سنگین تعهد را به دوش می‌کشد. که شعر، برایش بهانه‌ای نبود تا به کنج انزوا و آفیت بخرامد. بی‌کس، شاعر زندگی بود و آزادی:
 
از ترانه‌های من اگر
گل را بگیرند
یک فصل خواهد مرد
 
اگر عشق را بگیرند
دو فصل خواهد مرد
 
و اگر نان را
سه فصل خواهد مرد
 
اما آزادی را
اگر از ترانه‌های من
آزادی را بگیرند
سال، تمام سال خواهد مرد
 
یکی از ویژگی‌های ممیزه اشعار بی‌کس، روح جاری طبیعت است. مجموعه اشعار او را که می‌خوانی انگار که «کلیله و دمنه» را ورق بزنی، مدام از زبان حیوانات، از کوه و چشمه و باد و آفتاب سخن می‌شنوی. این پی‌وند عمیق زبان بی‌کس با طبیعت، به نوعی برگرفته از فرهنگ کوردی است که به مانند فرهنگ‌های باستانی، در پی‌وند ناگسستنی با طبیعت قرار دارد. اسامی افراد غالبا برگرفته از اجزای طبیعت است و زندگی روزمره نیز تنها در پی‌وندی مداوم با طبیعت معنا می‌یابد:
 
در جنگل
تاریکی که فرا رسید
شیر با خود گفت
فردا پلنگ را از هم خواهم درید
 
پلنگ با خود گفت
فردا روباه را شکار خواهم کرد
 
روباه نیز گفت
کبوتر آخرین سهم فردای من است
 
و کبوتر با خود اندیشید
چگونه می‌توان همه زندگان این جنگل را
با هم
هم‌دل و هم‌آواز کرد.
راستی چگونه می‌توان...؟
 
در عین حال، این نزدیکی فوق‌العاده به طبیعت‌گرایی، نوعی عرفان را به زبان بی‌کس راه داده است که علی‌رغم شباهت‌های ظاهری‌اش به تصوف رایج در میان کوردهای ایرانی، ابدا عرفانی انزواطلب و گریزان از زندگی نیست. بلکه به نظر می‌رسد در شباهتی شگفت‌انگیز با روح طبیعت‌گرای «چین»ی، عرفان «بی‌کس» هم یک سره در خدمت زندگی قرار دارد:
 
بوته آتشی
داشت سعی می‌کرد
شعله‌های خود را خاموش کند
زیرا ماری خسته
می‌خواست در پناه او
آرام بگیرد
 
اما بارزترین وجه اشعار بی‌کس، «کوردستان» است. گهواره‌ای که شیرکو را در خود پروراند تا او نیز عمر خود را به راه آبادی و آزادی‌‌اش سپری کند. شیفتگی بی‌کس به سرزمین مادری‌اش، بر خلاف مکاتب افراطی ناسیونالیستی که گاه به فاشیسم و نژادپرستی می‌کشند، یکسره برگرفته از همان روح عاشقانه و طبیعت ساده او است. جای هیچ اغراقی وجود ندارد. عشق به سرزمین مادری که دلیل نمی‌خواهد:
 
سرزمین‌های بسیاری
زیباتر از میهن من‌اند
سرزمین‌های بسیاری
سرسبزتر از میهن من‌اند
سرزمین‌های بسیاری
دلپذیرتر از میهن من‌اند
اما هیچ
هیچ سرزمینی
کوردستان من نمی‌شود!
 
شاید برخی بخواهند بی‌کس را به یکی از جریان‌های جهانی شناخته شده و یا گروه‌های سیاسی کورد منتسب بدانند. اما حقیقت این است که او شاعر مستقلی بود که فقط دغدغه سرزمین و مردمانش را داشت. سخن گفتن از فقر، از نان، از استبداد و از جنگ هر بار کلام او را به جریانی سیاسی نزدیک و شبیه می‌شازد، اما در نهایت او آنچنان از آشفتگی کوردستان و بی‌سرانجامی تمامی وعده‌ها و شعارهای سیاسی آزرده بود که تیغ انتقاد خودش را به روی تمامی جریان‌های سیاسی می‌گشود و همچون درمانده‌ای خشم‌گین بر سر «آزادی» می‌خروشید که به پتیاره‌ای در دامان سیاست‌مداران بدل گشته است. با این حال بی‌کس هیچ گاه پا فراتر از این نمی‌گذاشت و به جای آنکه تلاش کند در قامت رهبری سیاسی به مردم سرزمین خودش خط‌دهی کند، ترجیح می‌داد همچنان تصویرگر دردهای عمیق آنان باقی بماند، و به راستی کدام تصویر گویاتر از کلمات شیرکو می‌توانست این زخم عمیق کوردستان را به تصویر بکشد:
 
چهار کودک:
ترک، فارس، عرب
و کورد
تصویر مردی را کشیدند
 
اولی دست‌هایش را
دومی سرش را
سومی میانه و پاهایش را
و چهارمی
تفنگی بر دوش‌اش.
 
«شیرکو بی‌کس»، در سلیمانیه عراق به دنیا آمد. شاید اگر وضعیت سیاسی منطقه به گونه‌ای دیگر بود، یا او چندده کیلومتر شمال‌تر از سلیمانیه به دنیا آمده بود، آن وقت شهرت و اعتباری فراتر از «ناظم حکمت» به دست می‌آورد چرا که دست‌کم از نگاه من، شعرهای بی‌کس، چه آنجا که از زندگی و عشق می‌سراید و چه آنجا که از انسان، آزادی و سیاهی جنگ و گرسنگی سخن می‌گوید، از هر نظر عمیق‌تر و فراگیرتر از اشعار حکمت است. به هر حال، بی‌کس هم‌چنان زنده می‌ماند. او هم چون دیگر شاعران نخواهد مرد، بلکه در شعرهایش تکثیر خواهد شد تا به مرور مخاطبان بیشتری با او، اندیشه انسانی و کلام دل‌نشین‌اش آشنا شوند و هرکجا که خواننده جدیدی اشعارش را زمزمه کرد دوباره سر بر خواهد داشت تا در جاودانگی کلام سرزمینی را جاودانه کند:
 
وقتی کبکی می‌میرد
برای کوه
آوازی از خود
باز خواهد گذاشت.
 
وقتی زنبوری می‌میرد
برای باغ
شیرین‌ترین بوسه‌ها را
باز خواهد گذاشت.
 
وقتی طاووسی می‌میرد
برای یادگاری
رنگین‌ترین پرها را
باز خواهد گذاشت
 
وقتی آهویی می‌میرد
بعد از خود
خوش‌بوترین مشک‌ها را
باز خواهد گذاشت
 
و من
وقتی که من بمیرم
برای شما
کوردستان را با زیباترین کلمات
باز خواهم گذاشت.

 

 

 



Writing at: دوشنبه 14 مرداد 1392Time:22:52 By: awenakurd| ارسال نظر(0) |


About
زمانی کوردی خۆشترین زمانی سه‌ر زه‌وی.. چۆن بنووسرێ وا ده‌خوێندرێته‌وه‌... شانازی ده‌که‌م که‌ زمانی خۆمم هه‌یه‌...
ئاوێنـــــه :POWERED BY
last post
RSS
Blog Links
Blog Archive
Blog Authors
Other Tools

Copyright © 2012 All Rights Reserved by 3692.loxblog.com - Des By : M.Pishbini**ئاوێنـــــه**

💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران