::با ایرنا به «ناکجاآباد» سفر کنید::

ئاوێنه ماڵپه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ری فه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌رهه نگ و هونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ری کوردی

مهاباد - ایرنا - دور شدن از جامعه، روی آوردن به تنهایی در زندگی و سپری شدن شب و روزها با کورسوی امیدی که شاید ناامیدی باشد،باعث شده بیماران جذامی، ناخوشی فراق و تنهایی را بیشتر از دردهای تن و چهره احساس کنند.

به گزارش ایرنا، جذام، خوره یا هانسن یک بیماری مزمن و سیستمیک است که بسیاری از با ایرنا به «ناکجاآباد» سفر کنید

قسمت های بدن را درگیر می کند و جزء بیماری های عفونی دسته بندی می شود که از طریق پوست یا مجاری تنفسی منتقل شده و بیشترین تاثیر خود را در پوست و اعصاب محیطی بروز می دهد.

سابقه بیماری جذام در جوامع انسانی به بیش از شش هزار سال پیش برمی گردد، اما اینک در قرن21 هنوز زخم هایی است که جان و روح بیماران مبتلا را آزار می دهد.

جذام بیشتر به عنوان بیماری فقیرانه معروف شده است و در کشورهای مختلفی از جمله هند، بنگلادش، اندونزی، میانمار و نیجریه بیشتر از سایر نقاط دنیا دیده می شود.

در ایران نیز در مناطق شمال شرق، شمال غرب، غرب و جنوب غرب کشور هنوز هم شماری از این بیماران زندگی می کنند که می توان به اسکان آنان در حاشیه شهر مشهد، آسایشگاه «بابا باغی» تبریز، در بخش هایی از شهر ایلام و در روستاهای اطراف شهر مهاباد و سردشت در آذربایجان غربی اشاره کرد.

در شهرستان های جنوب آذربایجان غربی در مجموع 113 بیمار جذامی زندگی می کنند که 15 نفر آنها همراه خانواده در روستای بصری مهاباد ساکن هستند.

روستای بصری یکی از روستاهای توابع مهاباد است که در دهه 30 شمسی مسوولان بهداری آن زمان به کمک پزشکان آمریکایی آن را به عنوان یک قرنطینه مرکزی برای ریشه کن کردن بیماری مالاریا ساختند که پس از ریشه کن شدن مالاریا در دهه50، با کمک دولت های مرکزی، بیماران مبتلا به جذام از سطح شهر جمع آوری شدند و به این روستا انتقال یافتند.

آنها به واسطه عدم پذیرش در جامعه، طرد شدن از سوی خانواده و بستگان، ترس غیر واقعی مردمان از سرایت این بیماری و فرار از تحقیر و انگ های اجتماعی به زندگی گروهی روی آورده اند.

زمانی که با درمان شدند، ویروس بیماری قابل سرایت از بدن خارج شود، فقط اثرات تقریبا غیرقابل جبران بیماری در سطح بدن برجای می ماند.

رشید پسر عبدالله بیمار بهبود یافته جذامی است که در روستای بصری زندگی می کند که در 18 سالگی به دلیل عدم رعایت بهداشت به جذام مبتلا شده است.

سرگذشت پر از سختی و رنج وی از زمان ابتلا تا بهبودی و پس از آن هم چیزی نیست که بتوان با نوشتن روایت کرد و به قول خودش تنها جذامیان می دانند که چه رنجی کشیده اند.

وی گوشه گیری در اتاقک تاریک و کم نور خود و یادآوری گذشته های دور را پیشه کرده و در انتظار رسیدن روز پایانی زندگی خود، بسر می برد و هم صحبت کسی هم نمی شود.

یکی دیگر از ساکنین روستای بصری که خود را رسول معرفی کرد می گوید: در وی هیچ اثری از بیماری جذام دیده نمی شود، اما تنها به خاطر اینکه در یک خانواده جذامی متولد شده، به زندگی کردن در این روستا ادامه می دهد.

وی می گوید: هیچ خانواده ای جز اهالی روستای بصری حاضر نمی شوند که با فرزندشان ازدواج کنم و تا حال چند بار هم به خواستگاری رفتم و خانواده ها زمانی که متوجه ساکن شدنم در بصری می شوند، مخالفت می کنند.

به گفته وی، این رنج تنها در ازدواج نیست بلکه در بازار و محیط کار هم باعث می شود مردم تعامل خوبی با ما نداشته باشند و همین امر یکی دیگر از عوامل انزوای بیشتر ساکنان این روستا است.

«بسیاری از ساکنین روستا به خاطر بی اعتمادی که در اثر سوء استفاده برخی رسانه ها از وضعیت این بیماران کرده اند حاضر به حرف زدن و تعامل با غریبه ها نمی شوند».

مسوول انجمن حمایت از بیماران جذامی مهاباد می گوید: در سال های قبل برای کمک به وضعیت معیشت و درمان این بیماران، یک درمانگاه در مهاباد ساخته شده و قسمتی از هزینه های درمانی و حقوق پرستاران این بیماران از این راه تامین می شود.

خالد خالدی اظهار داشت: با توجه به اینکه درآمد این درمانگاه نمی تواند جوابگوی تمامی نیاز های بیماران باشد، آنان همواره برای اعزام و درمان بیماران با مشکل مالی مواجه هستند.

وی که بیش از 30 سال است در این انجمن عضویت دارد، طرد شدن توسط جامعه را مهمترین مشکل بیماران جذامی عنوان می کند.

یکی دیگر از اعضای فعال انجمن حمایت از بیماران جذامی مهاباد ابراهیم نانوازده است، وی نیز مدت 15 سال از زندگی خود را صرف کمک و یاری رساندن به بیماران جذامی کرده است.

نانوازاده کمک های نهادهای حمایتی از این بیماران را اندک عنوان کرد و خواستار توجه بیشتر مسوولان به بیماران جذامی شد.

مدیر شبکه بهداشت و درمان مهاباد نیز با بیان اینکه ما این افراد را بیماران جذامی خطاب نکرده و آنها را «یادگاران جذامی» می نامیم، گفت: بصری یکی از روستاهای اقماری روستای قره بلاغ از توابع این شهرستان بوده و مرکز بهداشت به صورت ماهیانه این یادگاران جذامی را مورد معاینه قرار می دهد و هر سال آزمایش هایی از این بیماران به عمل می آورد بطوریکه تاکنون هیچ مورد مثبتی از آنها مشاهده نشده است.

حمید نادری اضافه کرد: واحد بیماری های شبکه بهداشت این شهرستان نیز به صورت مستمر با اهالی این روستا در ارتباط بوده و تمامی هزینه های درمانی و پزشکی آنها را به صورت رایگان انجام می دهد.

هر چند دوره بیماری بیماران جذامی به پایان رسیده اما در کنار زخم های خشک شده بیماری، طرد، تنهایی، تحقیر، زندگی دور از شان و عدم پذیرش اجتماعی زخم آنها را هر روز تازه تر می کند، دیگر زمان تغییر این نگرش فرا رسیده که این افراد نیز به عنوان یکی از اعضای جامعه از حقوق انسانی و اجتماعی خود بهرمند شوند.

بایید برای تغییر این نگرش و قبول این باور که بیماران جذامی نیز عضوی از جامعه ما هستند، پیش قدم شویم و قبل از 29 ژانویه که روز جهانی جذام است آنها را دوباره در جامعه و میان خودمان قبول کنیم.

گزارش از: عبدالله رحمانی

Writing at: دوشنبه 23 دی 1392

Time:21:00 By: محمد پیش بینی| |